IDOL KO SI SIR 9 (BOOK 1)

By: Michael Juha

“When I first met Professor James Cruz, I thought he was no different. I was wrong. He is one teacher whose dedication to duty goes beyond addressing the so-called intellectual sine qua non of his students. He understood my world and led me to see life from different viewpoints. With him, I learned the value of discipline, sacrifice, and fair play. With him I learned the true meaning of happiness, peace of mind, and inner satisfaction. With him, I regained my dignity and self-respect. And here I am a changed man, a living testament to his commitment. For the first time in my life, I have become truly proud of myself. For the first time in my life, I have made my mom the happiest person on earth. And there’s no doubt in my mind that many other graduates and students of this school feel the same way too; graduates and students like me with whose lives Professor Cruz had touched...” Tuluyan nang tumulo ang luha ko at nakita ko ang iba pang mga estudyanteng nagpapahid din ng luha.

“But recently things have turned out terribly bad for Professor Cruz. He had been hounded by a very serious controversy which has resulted to his expulsion from school. Many of us are aware of this, and many have been affected by what had happened. And although no one could tell for certain what real story that video clip holds behind it, Professor Cruz took full responsibility and accepted the punishment. It was so humbling, but yet so unfair on his part. This is the very reason why I decided to bring this matter up here – because there is another side of truth that only I know; the other part of the story which deserves to be unraveled if only to clear all air of doubts.

I remember the words Professor Cruz had said to me, ‘If you can’t stand by what you believe in or if you turn your back from the consequence of your misdeeds, you are worth nothing’. It breaks my heart to be here savoring the sweetness of success while the very person – innocent of any accusations and instrumental in all my triumphs – grieves in silence.”

Natahimik ako ng sandali, nag atubili sa susunod na kasuklam-suklam na mga katagang ibubunyag habang pinapahid ng mga kamay ang luhang patuloy na dumadaloy sa pisngi.

“I am the other guy in the video.” ang tuluyan ko nang pagbulalas sa tinatago-tagong sikreto, ang boses ay halos di maintindihan dahil sa pigil na pag-iyak.

May narinig kaagad akong nag-boo at pansin sa mga mukha ng iba ang pagka-mangha, ang iba ay nagbubulungan.

“Yes, I am. I tricked Professor Cruz into drinking and when drunk, I forced him to do it on me. I recorded it without his knowledge so I could use the clip to blackmail him in case he didn’t give me a passing grade. But all my plans backfired. Instead, I realized how wicked I was… until the video clip made its way to some unscrupulous hands wrecking havoc on the dignity of the very person whom I learned to admire and idolize.”

Patuloy pa ring nag-boo ang ibang mga estudyante habang ang iba naman ay patuloy ding nagpapahid ng luha.

“I know that no amount of remorse could repair the damage I’ve made. And I take full responsibility for everything. I am deeply sorry to have caused pain and suffering to all those affected by my wrongdoing and lack of heart, especially our beloved Professor Cruz. I am the one who should be punished; I am the one who should be there suffering in his stead. I know that I have breached propriety by dragging Professor Cruz’s name into this solemn occasion. But this very school has also imbibed in me the value of truth and justice. And my heart aggrievedly screams justice for Professor Cruz. He is NOT the villain; I am. He is the victim and the aggrieved, and I am the scoundrel... and I deserve all your wraths!”

Nilingon ko ang upuan ng mga administrators at nakita sa mga mukha nila ang pigil na pagka-inis sa mga binitiwan kong salita.

“But all that I fervently hope is that the administrators of this school find compassion and understanding in their hearts to forgive Professor Cruz and reinstate him back to his job. I humbly ask you: punish me, or give back the dignity of Professor Cruz!”

Para akong natulala, hindi makapaniwala sa mga nasabi at halos mapako na sa pagkakatayo sa harap ng podium. Maya-maya, may narinig akong isang mahinang palakpak, at may sumunod pa, at lumakas ito, at may mga sumunod pa ulit, hanggang sa nakakabingi na ang mga palakpakan.

Nagsitayuan ang mga estudyante, nagsigawan, “We want Sir James back! We want Sir James back! We want Sir James back!” Tiningnan ko ang mom ko, tumayo na rin sya at nagsunuran ang iba pang mga magulang. Nakita kong nagpapahid sya ng luha ngunit dama ko ang matatag nyang suporta at pagmamalaki sa panindigang binitiwan ko.

Natapos ang graduation na di maipaliwanag ang tunay na naramdaman sa nangyari. Habang kitang-kita ko sa mukha ng mga graduates ang saya, kabaligtaran naman ang naramdaman ko. Tila biglang naglaho lahat ang excitement at ang pumalit ay pangamba, lungkot, pag-aalinlangan at pagkalito sa kung ano ang maaaring takbo ng buhay kinabukasan o sa susunod pang mga araw; kung saan ako patungo o paano magsimula. Nung umandar na ang sasakyang dala ng mom patungong apartment, walang tigil pa rin sa katatanong ang isipan. “Ano ang sunod kong gagawin? Magkita pa kaya kami ng mga kaklase at kaibigan ko? At si Sir James kaya, saan na sya? Magkita pa kaya kami ulit?”

Walang imik ang mom habang nagpapatakbo ng sasakyan. Marahil ay batid nya ang saloobin ko lalo na sa nangyaring nakakamanghang pagbunyag – sa mismong graduation ko pa man din – sa ginawa kong eskandalo na syang naging dahilan ng pagpapatalsik kay Sir James.

Ilang sandali lang nag-stay ang mom sa apartment ko. Tiningnan lang nya ito at dumeretso na kaming dalawa sa pinaka-sikat at mamahaling restaurant sa kalapit-syudad at doo’y nagsalo-salo. Dama ko ang sobrang tuwa na naramdaman nya para sa akin, sa mga nakita nyang pagbabago at sa nakamit na karangalan. Ngunit ipinaabot din nya ang lungkot sa nangyari kay Sir James.

Pinag-usapan din namin ang mga plano ko. Nag-suggest sya na mag proceed ako ng master’s degree o tumulong na lang sa pagma-manage ng negosyo namin.

Ngunit naging blangko ang isip ko at walang maisagot sa kanya. “Mom, can I think it over please? I need sometime to figure things out. Naguguluhan pa ako e... I think I need to sort out the mess which I created with Sir James.”

Pinagbigyan naman nya ako at pinaubaya na ang pagdedesisyon para sa sarili. Ngunit hindi rin nakalampas sa kanya ang intriga tungkol sa amin ni Sir James at sa maaaring parusang ibigay ng eskwelahan sa akin.

Nagulat nalang ako nung tinitigan nya ako at tinanong. “Son, ano ba talaga ang nararamdaman mo para kay Professor James Cruz? It’s like something strange is going on. I mean, I’m sorry to open this issue but I am a little worried...”

Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko, maaaring dala ng hiya dahil sa di maipaliwanag na saloobin. Ang sagot ko nalang na di makatingin-tingin sa kanya, kunyari naka-concentrate sa pagsubo ng pagkain “Mom, there’s nothing strange, believe me. I know what you mean... I’m not gay, ok?”

“Well, then I’m glad you say that. Remember, gustong-gusto ko nang magkaroon ng apo, son… at sana malapit na iyon” sabay ngiti at haplos sa pisngi ko.

“Of course Mom, yeah...” Parang may tumama din sa puso ko sa sinasabi ng mom na gusto nyang magkaapo, at syempre ang magkaroon ako ng isang normal na pamilya ang ibig nyang sabihin. Ngunit pinalagpas ko na lang yun sa kabilang tainga. “Doon naman talaga ako patungo e” bulong ko sa sarili.

Ngunit nung biglang pumasok na naman sa isipan ko si Sir James. “Ah... ewan ko ba talaga. Bahala na!” sagot naman ng isang parte ng utak kong natuliro.

“OK then, when you have finally made up your mind, tell me, son. Sana ikaw na ang mag manage sa negosyo natin para naman makapag-retire na ako.” sabi nyang pabiro sabay tawa. “Ngunit kung ano man ang gusto mong gawin pa sa buhay, I’ll be right behind you. Bata ka pa rin naman, you can take your time and enjoy.”

Naunang bumalik ng syudad ang mom at nagpaiwan muna ako sa apartment dala ng paghahanap pa rin marahil sa dating mga nakagawian. Nung sumapit ang gabi, nababagot akong di mapakali. Sumudot-sundot sa isipan ang di mamatay-matay na naramdaman para kay Sir James. Nasumpungan ko nalang na pumunta sa flat niya. “Bahala na kung ano ang sasabihin ng mga tao kung sakaling makita man nila ako dun. Tutal, tinanggal na nila si Sir James sa school, ano pa bang pwedi nilang gawin?” sabi ko sa sarili.

Ngunit wala na pala dun si Sir James, nakaalis isang araw na ang nakalipas at walang makapagsabi kung saan nagpunta. Pinigilan ko ang sariling lumuha, hindi malaman kung saan dideretso at kung anong gagawing pag-aliw sa sarili. Tinawagan ko si Ricky para sana may makausap at maging karamay. Ngunit umuwi na rin pala siya sa lugar nila pagkatapos na pagkatapos kaagad ng graduation. Feeling ko nag-iisa na lang ako sa mundo. Pumunta na lang ako ng bar at doon sinarili ang matinding kalungkutan, hanggang sa malasing.

Kinaumagahan, nag-pack-up ako ng konting gamit, hindi tiyak sa gagawin at kung saan patungo. “Siguro naman, ngayong tapos na ako ng pag-aaral, problema na ng puso ang hahanapan ko ng lunas upang makalaya na akong tuluyan...” at binitiwan ang malalim na buntung-hininga.

Pumasok bigla sa isipan na puntahan sina Tatay Nando sa bukid. “Baka nandun si Sir James o kaya’y alam nila kung saan sya nagpunta.” sigaw ng utak ko.

Nakarating nga ako kina Tatay Nando. Lahat sila ay sumalubong sa akin: Nanay Narsing, Maritess, Anton, Dodong, Clara at si Letecia. Kumpleto silang lahat.

“Carl, napadayo ka!” sigaw ni Tatay Nando.

“Opo, tapos na kasi ang pasukan at graduate na po ako... at malamang babalik na rin sa malaking syudad pagkagaling dito. Nagpunta lang po ako upang magpaalam.” ang sabi kong malungkot ang tono ng pagsasalita. “Heto pala Tay, may biniling mga pasalubong ang mommy para sa inyong lahat”

Inilabas ko ang isang malaking bag ng mga damit, shirts, sapatos, at pantalon. “At alam nyo po, nag-offer ang mommy na sya na ang magpapaaral kay Maritess at Anton sa darating na pasukan, at pati na rin kina Dodong, Clara at Letecia pag nagka-college na sila. Bibisita daw po sya dito isang araw para po makilala kayo at pati na rin ang lahat ng mga kinakapatid ko dito.”

“Talaga, Carl? A, e... hindi ba nakakahiya? Narsing! Narsing! Papag-aralin daw ng mommy ni Carl sina Maritess at Anton!” ang buong kagalakang hindi magkamayaw na pagbalita ni Tatay Nando habang narinig ko namang nagsisigaw at naglulundag sa tuwa sina Maritess at Anton pagkarinig sa sinabi ng ama.

“Salamat naman Carl at hindi na namin po-problemahin ang panggastos sa pagpapaaral sa kanila. Si Anton talaga ay hindi na muna nag-aral ng College yan para lang matustusan namin si Maritess. Tinutulungan pa nga kami ni James sa mga gastusin, e. Hiyang-hiya na ako kay James. Kaya maraming-maraming salamat!” ang sagot ng halos halos mangiyakngiyak na si Tatay Nando. “Halika, dito tayo sa loob ng bahay. Kumain ka muna. Tapos na kaming lahat kumain ngunit sasabayan na kita. A... Anton!” sabay lingon kay Anton “Maglagay ka ng tuba sa pitsel! Mag-inuman kami ni Carl! At sumali ka na rin sa amin dito. Narsing!” tawag naman nya kay Nanay, “maghain ka at kakain kami ni Carl!”

“Tamang-tama po, Tay at ako po’y gutom na gutom na. Na-miss ko na rin po talaga ang mga luto ni Nanay Narsing.” sabi ko habang iniikot ang mga mata sa paligid nagbakasakaling makita si Sir James.

“Tamang-tama, maya-maya lang siguro darating na si James at makakasalo din natin sa pagkain.”

Biglang kumabog ng malakas ang dibdib ko sa sobrang galak sa narinig. Ngunit di ako nagpahalata. “Nandito po si Sir James Tay? Saan po ba sya nagpunta?”

“Kay Kapitan. May plano syang gumawa ng project dito at nag-usap sila ngayon. Maganda ang naisip nyang proyekto, siguradong makakatulong sa buong baranggay. Bilib talaga ako sa batang yan, Carl! Magaling sa ano mang bagay. Napakabait pa. Nagtaka nga lang kami kung bakit napaaga ang uwi. Ang alam namin may graduation pa sa school eh. Pero sinabi na rin nya ang dahilan...”

“Talaga po? Alam nyo na po ang nangyari? Hindi po ba sya galit sa akin?”

“Hindi. Hindi… Mabait ang batang iyan, Carl.” ang maiksing tugon nya.

Tamang-tama ngang dumating si Sir James nung maihain na ni Nanay Narsing sa hapag kainan ang mga pagkain. Abot-tenga ang ngiti at hindi man lang na-sorpresa nung makita ako. Para akong na-hypnotized at lumutang sa ulap sa sobrang kaligayahan.

“Ey Carl! Naligaw ka yata ng pupuntahan. Sigurado ka bang dito talaga ang pakay mo?” Ang pabiro nyang sabi sabay kamay sa akin.

Tinanggap ko ang shakehand nya. Nagpapawis kaagad ang kamay ko at nakakabingi ang kalampag ng dibdib sa sobrang excitement sa mainit na pagtanggap nya sa akin. Sumigaw ang puso kong yakapin sya ngunit naunahan na ako ng hiya.

“Ok naman ako, James, kaw? Balita ko may project ka raw na gagawin dito?”

“Oo. Magpapagawa ako ng isang classroom, non-formal education para maturuang magsulat at magbasa ang mga Nanay at Tatay, pati na rin ang mga binata’t dalaga dito na hindi nakapag-aral. Ang layo-layo kasi ng lugar na ito sa paaralan at maraming hindi na nakapag-aral dahil sa layo. Kahit papano sa project na to, matulungan ko din sila...”

“Walang sweldo?” ang bilis kong tanong.

“Wala... tulong nga e.”

“E, panu ka kikita? Ang mga pangangailangan mo?”

“Yan ang challenge, Carl. Jan dapat paganahin ko ang utak ko.” Tumawa sya. “Di ba sabi ko sa iyo, mabubuhay ako kahit saan. I am not afraid to take challenges. The bigger and the more difficult the challenge, the better and the bigger are the rewards. Kailangan lang ay sipag, tyaga, determinasyon, at paniniwalang makamit mo ang goal mo. Pag pumalpak, e di simula nalang ulit...”

“Grabe ka talaga, James. Hindi ka nauubusan ng magagandang ideas! E... Kung tutulungan kaya kita?”

“Wag na baka mamalasin na naman ako.” ang casual nyang sagot sabay bitiw ng napakalutong na halakhak.

Tumawa na rin ang lahat.

“No, seriously, I can help you. My mom is thinking of a charity project for this baranggay and she’s having some problems trying to figure out what it is and how to get it started. Alam mo kasi, malaki ang pasalamat nya kina Tatay Nando, ng pamilya nya at sa mga tao dito sa pagtulong sa akin. She wants to return the help to everyone. In fact, she wants to meet you too, and thank you personally.”

“Wow! At may instant sponsor na kaagad ako!” ang masayang sambit ni Sir. “Ang swerte ko rin naman pala, kahit papano dito kay Carl...”

Parang may sumundot sa puso ko sa narinig na iyon.

“Nahihiya nga ako sa iyo, eh... sa malaking kasalanan ko” ang seryoso kong sabi. “Pero babawi din ako sa iyo, James, promise.”

Hindi na sya sumagot. Binitiwan lang ang isang nakakabighaning titig.

Ewan ko ba ngunit pakiramdam ko, kahit mga limang segundo lang syang tumitig sa akin, parang isang buong oras na nya akong tinitigan, at animoy yelo akong unti-unting natutunaw. Parang may halong kasabikan din ang mga titig nya, nakikipag-usap at nagtatanong.

At namalayan ko na lang ang pagtapik nya sa balikat ko. “Ey! Nandito ka pa ba? Lumilipad yata ang isip mo ah! Tingnan mo, namumula na naman ang mukha mo. Lalo ka tuloy pumogi, naiinsecure na ako sa iyo e!” Sinasampal-sampal nya ang mukha ko na parang gigil na gigil at sabik na sabik sa akin. “Biro lang... ito naman, di na mabiro e.”

Tawanan kaming lahat.

Nag-inuman nga kami, ako, si Tatay Nando, si James at si Anton. Coconut wine na ang tawag ay tuba, at tagay system. Kwentuhan, biruan, ini-experience ang pagtakbo ng oras na walang hinahabol, walang iniisip na deadline, ini-enjoy ang preskong hangin, ang mga berdeng tanawin, ang ingay ng mga ibon at nagkikiskisang dahon ng mga kahoy at halaman habang nalalanghap naman ang bango ng binabarbecueng manok at inihaw na mais nina Anton at Maritess. Nakikisali na rin sa umpukan sina Nanay Narsing at iba pang mga anak nila.

Napakasaya ko sa mga oras na iyon.

Gabi na nung matapos kami, mejo lasing na ang lahat. At dahil pinigilan ako ni Tatay Nando’ng bumalik sa apartment ko, doon na rin ako natulog.

“O, James, bahala ka na kay Carl ha? Wala tayong ibang kwarto. Malilit ang kwarto ni Anton at kasama pa nya doon si Dodong. Kaya sama nalang kayo ni Carl?” tanong ni Tatay Nando kay Sir James.

“Opo, Tay, walang problema. Ako nang bahala dito” ang may pag-aalangang sagot ni Sir sabay tingin sa akin.

Walang magawa si Sir James kundi ang maglatag ng banig sa kwarto nya para sa aming dalawa. Naglagay din sya ng mosquito net dahil marami daw lamok sa gabi at shorts lang ang suot nya sa pag tulog. Single lang ang mosquito net nya, wala na daw mahagilap na iba pa. Bago kami nahiga, naligo muna sya at pagkatapos ay ako naman. Dahil wala akong dalang shorts, pinahiram na rin nya ako. Naalala ko na naman ang huling pagkakataon na natulog kaming magkatabi sa flat nya. Lasing na lasing ako nuon, pinunasan nya buong katawan ko at pinasuot ng shorts nya.

May kilig at kiliting sumundot sa akin. “Hmmm, sana nagpakalasing na lang ako para punasan nya na naman ang buong katawan ko...” sambit ng utak kong malisyoso.

Pareho kaming naka-shorts lang. Nung mahiga, walang imikan. Nakaka-bagot ang katahimikan. Pakiramdaman, hindi ko alam kung anong posisyon ako hihiga. Nanjan yung tatagilid, titihaya, dadapa... Ngunit wala pa ring kibo si Sir kahit na paminsan minsan, ang balat namin ay nagdidikit at ang paa ko sa kapipiglas ay nasasagi sa paa nya.

Sa lapit namin sa isa’t-isa, nalalanghap ko ang amoy ng katawan nya at ang presko nyang hininga. At dahil sa patay ang ilaw, pilit kong inaaninag ang posisyon nya sa pagtulog. Nakatihaya lang, ang isang braso ay nakapatong sa ulo. Alam ko, gising pa sya at nagmamanman sa mga kilos ko, naghihintay kung ano ang susunod na mangyari. Sumisigaw ang isip na ipatong ang kamay ko sa dibdib nya o kaya’y hablutin ang katawan nya at yakapin ng mahigpit. Ngunit natakot din akong baka magalit sya o kaya’y mapahiya ako’t iwaksi ang kamay.

Maya-maya tumagilid na lang ako paharap sa kanya, nag-isip kung ano ang gagawin para mabiyak ang pakikiramdaman namin sa isa’t-isa.

”I-patong ko kaya ang hita ko sa hita nya? O... yung binti ko nalang sa binti nya, kunyari di ko sinasadya? Ah... bahala na. Bugbugin man nya ako, ok lang. Gagawin ko na talaga to” pag-udyok ng utak ko.

Palakas ng palakas ang kabog ng dibdib habang ang utak ko naman ay nagbibilang, “Isa, dalawa, tatlo... Ummpptt!” Ang pagpigil ko sa sariling wag gagawa ng ingay. Unti-unti kong inangat ang paa ko at dahan-dahang ipinatong iyon sa mismong umbok ng harapan nya.

(Itutuloy)

KUNG KAYA MO NANG SABIHIN 10

It was Friday night. Isang nakakabinging-katahimikan ang namamagitan ngayon sa pagitan nilang dalawa ni Pancho. Kanina pa niya ito hindi iniimik. At bakit hindi, labag sa kalooban niya ang pagsamang ito sa lalaki.Labag nga ba? Tudyo ng isang bahagi ng isip niya.

Minabuti niyang sabayan ang awitin na pumapailanlang sa stereo ng sasakyan. Napahalukipkip siya sa lamig na pumapasok sa sasakyan. Hindi na nila ginamit ang aircon at hinayaan na lamang na bukas ang mga bintana ng bahagya. Nasa kahabaan na sila ng SLEX. Bahagyang naka-recline ang upuan niya. 

Napalitan ang hinahum niyang kanta ng isang malamyos na awitin mula kay Fergie. Alam niya ang awiting iyon pero nunca niya iyong kakantahin sa harap ni Pancho. Naghum na lamang siya sa saliw ng awiting iyon at bahagyang pumikit.

Ever since I was a baby girl I had a dream

Cinderella theme, crazy as it seems

Always knew that deep inside that there would come a day

When I would have to way, make so many mistakes...

I couldn't comprehend as I watched it unfold

This classic story told I left it in the cold

Walking through an open door that led me back to you

Each one unlocking more of the truth...

"Who's song is it?" narinig niyang tanong sa kanya ni Pancho. Hindi siya nagdilat ng mata at itinuloy ang pagha-humming.

I finally stopped tripping on my youth

I finally got lost inside of you

I finally know that I needed to grow

And finally my maze has been solved...

"Iyan ba ang bago mong style ngayon?" tanong ulit nito. Hindi pa rin siya dumilat. Bagama't nalito sa tanong nito.

"Iyan ba ang style mo ngayon? Ang hindi ako pansinin?"

He ignored him. Itinuloy lang niya ang pagsabay ng humming sa awiting iyon.

Finally

Now my destiny can begin

Though it will have a different set

Something strange and new is happening...

Finally

Now my life doesn't seem so bad

It's the best that I've ever had

Give my love to him finally...

"Ang sarap halikan ng katabi ko."

He went still. No. He stiffened. Naloloko na ito kung gagawin nito iyon sa kanya habang nagmamaneho ito. Naramdaman niyang huminto ang sasakyan nila. Ayaw pa rin niyang dumilat. Nagkunwari na lang siyang tulog. Na isang malaking pagkakamali. Naramdaman na lang niya ang biglang paglapat ng labi nito sa kanyang labi. Hindi niya magawang itulak ito. Nag-alala siyang may makakita sa kanila. Pero lahat ng pag-aalalang iyon ay nawala na sa kanyang isipan ngmagsimulang gumalaw ang dila nito sa loob ng bibig niya.

Pacho's slick and wet tongue withdrew and thrust inside his mouth. Naliliyo na siya sa sensasyon na ipinararanas nito sa kanya. Namalayan na lamang niyang ang kamay na dapat ay ipangtutulak dito ay nasa mga batok na nito. Touching his chiseled back up and down. Isang marahas na ungol ang pinakawalan niya. Doon ito kumalas sa kanya.

Naiwang tulala sa pagkakataong iyon si Gboi. Nakatanghod pa rin sa kanya si Pancho. Isang mapanuksong ngiti ang nakapagkit sa labi nito. Hindi niya maiwasang mapasimangot ng maunawaang naisahan siya nito. Umayos siya ng upo.

"Tingnan mo. Kahit nakasimangot ang sarap halikan ng halikan." 

Napalingon siya sa sinabi nito. Desire is still evident in his brown eyes. Nangilabot siya sa isiping patas lamang sila ng nararamdaman sa isa't-isa. Damang-dama niya ang sexual tension sa pagitan nilang dalawa.

"Nakakarami ka na Pancho ha. Bakit ka ba nanghahalik na nanghahalik?" galit-galitan niyang tanong dito. Inilibot niya ang tingin at bahagyang namangha ng makitang nakasara na pala ang salamin ng sasakyan at bumubugha na ng malamig na hangin ang aircon nito.

"Gusto mo naman di ba?" balik-tanong nito.

"Bakla ka ba?" tanong niya rito.

"I'm not."

"Eh, bakit ka nanghahalik ng kapwa mo lalaki?"

Hindi ka naman totoong lalaki diba?"

"Timang. Lalaki ako."

"Yeah right. And Elvis is still alive." nakakalokong sagot nito.

"I mean. Lalaki pa rin ako kahit na gusto ko rin ng kapwa ko lalaki. Ang hindi ko lang ma-gets ay kung bakit parang gustong-gusto mo na hinahalikan ako?" naiinis na sabi ni Gboi.

"I guess... I just like kissing you. Huwag ka ng magtanong pa dahil hindi ko rin alam ang sagot." at tiningnan siya nito na para bang isa siyang batang makulit na tanong ng tanong.

"Eh bakit nga?" pangungulit pa niya.

"Are you fishing for compliment sweetheart? Coz if you are then you're definitely not hearing it."ngisi nito.

He felt his cheek colored. Nagbaling siya ng tingin sa labas. Nasa isang gasolinahan pala sila. Buti na lang at tinted ang sasakyan niya. Thank God for little mercy.

Napabugha siya ng hangin sa eksasperasyon. Naiinis siya rito. Hindi malinaw ang bawat galaw nito at akala niya ay malalaman niya ang nasa isip nito kung lagi niya itong makikita. Iyon ang isa sa dahilan ng pagpayag na rin niyang sumama rito. "Iyon nga lang ba Gboi?" piping tudyo ng isipan niya.

"Bibili lang ako. May gusto ka bang ipabili?" tanong nito matapos patayin ang makina ng sasakyan at buksan ang pintuan para lumabas.

Umiling siya. Ipagpapatuloy na lamang niya ang di pagpansin dito. Effective naman iyon. Kailangan lamang niyang mag-ingat at baka halikan na naman siya nito. 

Lumipas ang mga oras at nasa bahay na sila ni Pancho. Madilim na sa paligid ngunit mapapansin ang kagandahan ng kabahayan mula sa liwanag ng sasakyan na tumutumbok dito. Medyo malayo ito sa kalsada. Mga isandaang metro ang layo ng bakuran bagamat sinabi ni Pancho na sa kanila rin ang parteng malapit sa high-way na nababakuran ng mga kawayan.

Nahigit niya ang paghinga ng malamang isa iyong log-cabin. Puro mga matatandang kahoy ang istruktura ng buong kabahayan. Nasisiguro na niyang malamig ang klima doon kahit sa katanghalian. It looked like an old house pero may dating. 

"Welcome to my humble adobe." nakangiti nitong wika sa kanya. His heart skipped a beat. Napabuntong-hininga na lamang siya. Iginiya siya nito papasok sa bahay. Just as expected. Gawa ng sa purong troso ang buong-bahay. Solidong semento ang sahig pero malinis at makintab ito.

May mga bagong kagamitan siyang nakikita sa sala ngunit ang naka-agaw ng pansin sa kanya ay ang grandfather's clock na nakatayo sa gilid ng bahay. Nakasandal iyon katabi ng ibang estanteng yari rin sa kahoy. Very homey ang paligid. Nag-uumapaw ang kasimplehan ng bahay ni Pancho pero maganda. Minimalist yata ito.

"You liked it?" tanong nito.

Hindi pa rin siya umimik. Pinangatawanan niya ang pandededma niya rito.

"Hanggang kailan mo balak na isnabin ako Gboi?" lukot ang mukhang tanong nito.

Tiningnan niya lang ito. Nakipagsukatan siya ng tingin rito ngunit siya rin ang unang nagbaba ng paningin. Hindi niya kayang patuloy na tingnan ito sa mata. Parang kinakain nito ang buong sistema niya.

Narinig niya ang pagbugha nito ng hangin. Inilabas ang cellphone at ibinigya sa kanya. 

"Ayan. Ikaw na ang magbura." tukoy nito sa recorded conversation nila.

"Paano ko masisigurong wala na itong ibang kopya?" mataray na tanong niya rito.

"May isang salita ako Gboi. Kaya sana, you keep your part of the bargain at maging isang mabuting guest. The least you can do is sumagot ng maayos kapag tinatanong ka. That's GMRC one-0-one." naiinis na wika nito.

Naaliw siya sa kaalamang isa pala ito sa mga lalaking hindi kayang tagalan ang cold treatment. Tinaasan niya lang ito ng kilay bago sumagot.

"Funny you should ask about good manners and right conduct when you deliberately abducted me. I could break your neck right now but I won't stoop down to your level you low-life scum of earth." mabagsik na sabi niya.

He's raging mad. Gustong-gusto na niya itong balian ng buto kanina pa. Ngayong nabura na niya ang pakay niya ay pwede na niya itong iwanan. Kailangan niya lamang na kuhanin ang susi ng sasakyan niya rito. Napatingin siya sa bulsa ng pantalon nito kung saan iyon nakalagay.

"I can't wait for you to try sweetheart. It would be a pleasure seeing you fight para lamang makuha ang susing ito sa bulsa ko." mukhang nabasa nito ang nasa isip niya.

Hindi naman naka-lock ang pinto kaya pwede siyang tumakbo anytime palabas. Tinantiya niya ang layo nito sa kanya. Gumilid siyang bahagya bago nagpakawala ng isang flying kick at intensiyong patamaan ang dibdib nito. But he dodged it.

Na-out balance siya pagbagsak niya sa lupa kaya nahawakan nito ang katawan niya at akmang ibabagsak siya sa sahig. Mabilis na pinagana niya ang reflexes at iniikot ang mga kamay sa braso nito at itinukod ang tuhod sa dibdib nito bago buong pwersa na itinapon ito palayo sa kanya. Ngunit hindi nangyari iyon dahil mahigpit na hawak nito ang blikat niya na bahagyang nakapagdulot ng sakit sa kanya.

Pumiglas ito at bumalikwas pahiga at nagkapalit sila ng posisyon. He is now above him. He punched Pancho but he blocked it with his palm and pulled his arm dahilan para mapalapit dito. Gboi tried to pull back his right arm while trying to give him a punch from his left arms.

Nahawakan nitong muli ang kamay niya at hinila itong muli palapit dito. His face now facing Pancho's ay nakapagdulot ng kakaibang sensayon sa kanya. He didn't know that this man can fight. He's as skilled as he was. Marahil ay nag-aral din ito. Gboi tried to pull back. Ginamit niya ang mga paa. he straddled Pancho in his stomach and pulled as hard as he could upang mapatayo ito at nagtagumpay siya. 

Ikinapit niya ang dalawang paa sa paa sa baywang nito. Nakapalibot na ngayon ang mga kamay niyang mahigpit na hawak nito sa likod ng leeg nito at ang mga hita niya sa likod nito. Their breath is fanning each other's faces. Iniiwasan niyang tingnan ang mga mata nito. Sa ginawa niya ay si Panco naman ang gumalaw. Mabilis nitong iniangat ang mga braso niya bago ipinuwersang ilipat sa likuran niya.

Nakadama siya ng sakit ngunit mas napapansin niya ang intimate na posisyon nila. Nakayakap na ngayon sa kanya si Pancho ng buong-higpit. Hindi na siya makahinga. Sinubukan niyang bumaling sa kanan ng pahiga para mabawasan ang pwersa nito but it was futile.

Napapagod na siya at halos pinangangapusan na ng paghinga. Halos hindi na siya makagalaw. Pumalag-palag na lang siya sa kandungan nito.

"D-dont do that. Iba ang ginigising mo sa pagpalag mong iyan." hinihingal na sabi nito sa gilid ng tainga niya. Lalong nanuyo ang lalamunan niya sa pagod at sa pagkamangha.

Pancho's arousal is poking his behind. His steely maleness felt like a huge rock at damang-dama niya iyon sa suot na slacks. Gboi's eyes widened when he felt his own arousal. Walang para maitago iyon sapagkat nasa tiyan ni Pancho iyon nakatumbok. Buti na lang at hindi nito nakikita ang mukha niya.

"A-at least, I'm not the only one who's feeling this way sweetheart." naghahabol pa rin ito ng paghinga. Nangilabot ang pakiramdam niya when he licked his earlobe. Pawisan na sila pareho pero parang balewala lang dito ang ginawa. 

"P-pancho."

"I'm sorry Gboi. But I want you now." baling nito sa kanya then claimed his mouth.

Pancho's tongue explored deeper. Gboi felt like he's moving in a kaleidoscope. Nakakalunod ang halik na iginawad nito. Pancho let go of his arms and grabbed his nape para lamang palalimin pa ng husto ang halik. He felt Pancho's member poking more and more in his ass.

Pancho grabbed his buttocks and tried to stand. Nagulat siya sa lakas nito. Parang hindi sila nagpambuno kanina kung buhatin siya nito. His legs still wrapped to his torso habang buhat-buhat siya nito. Naaliw siya sa naiisip habang walang tigil ito sa paghalik sa kanya. Ipinatong siya nito sa isang mataas na lamesa. He's strong. Nakaya nitong buhatin ang katulad niyang malaking lalaki rin.

Pinagapang ni Gboi ang kamay sa katawan nito. Feeling his muscles makes him shiver with excitement. Tumigil ito sandali sa paghalik sa kanya at tiningnan siya ng buong pagnananasa. Pancho's eyes were emitting rays of passion that he'd never seen before.

Nagpatuloy ito sa paghalik sa kanya while still thrusting his hardness to his thighs.

Gboi moaned so loud. Nababaliw siya sa sensasyon na iyon. He lifted Panchos shirt and throw it away. He's body is like that of a God. Para siyang sabik na sabik na hinalikan ito sa leeg. bago ipinagapang ang halik pababa sa dibdib nito. Kinagat-kagat niya ang nipples nito.

He's tan is wonderful. And he tasted good too. He tasted of forest. Of wooden mist. Lalaking-lalaki ang amoy nito. He sucked one nipple not so very gently that he moaned and groaned so loud. Sinaway niya ito.

"Don't worry sweetie, the house is all ours. Walang tao dito ngayon." sabi nito sa namumungay na mata.

"God you are so good." sabi pa nito.

Siniil siya nito ng halik. Pagkatapos ay pinaliguan siya ng halik sa pisngi. Sa buong mukha. Sa tainga. He kissed. He licked. And oh, he's so damn hard now. Parang mapupunit na ang slacks niya sa nararamdamang pagtigas ng pagkalalaki niya.

Dinama niya ang katawannito. His hard pecs. His beautiful abs. Kasingtigas iyon ng pader and he's glad that every moan that comes out of this wonderful man was because of him. Pancho lifted him again and brought him to the sofa. He's still on top of him.

Sa namumungay na mata ay inutusan siya nito. "I'm all yours sweet. You can do whatever you wanted to do. Hindi ako gagalaw. Ikaw muna ang bahala sa akin." nanginginig na sabi nito.

Sumandal ito sa sofa at tiningnan siya ng mapupungay nitong mata. Gboi kissed those luscious lips. Tumugon naman ito bagaman ang kamay ay nasa tabi laman nito. Bumaba siya sa pagkakakandong dito. He traced Pancho's body with his lips. He mimicked what he did earlier. He kissed. He licked. And he felt him shiver in delight.

Dinama niya ang kayo ng maong nito. He unbuckled his belt. Bahagya itong umangat para tulungan marahil siya. He unzipped his pants and removed his pants. Naalis na pala nito ang sapatos at nakamedyas na lamang ito. He looked majestic with his white briefs. Bahagya pa niyang nasisilip ang ulo ng pagkalalaki nito. He touched his raging maleness. It felt surreal.

Narito ngayon ang isang katulad ni Pancho at pinaliligaya niya. Bihira siyang pumatol sa straight guys at isa ito sa mga iyon. He licked the pre-cum on the head of his hard shaft. He kissed it. He heard him groaned. Parang hayup na sugatan. Nakita niyang nakapikit ito habang nakatingala. He uncoverd half of his manhood. He licked it. It was hot. He tasted good.

Hindi rin nakatiis si Gboi at tuluyan na niyang hinubad ang brief nito. Muntik pa siyang tamaan ng tigas na tigas na pagkalalaki nito sa mukha. Napalunok siya sa nakita. He was larger than life. Napakakintab ng pinaka-ulo ng ari nito. He heard him gasped as he suck the tip his maleness. He teased. Bit it not so gently that he almost sounded like a growling wolf.

"Please don't tease me sweetheart." nangangapos ang hiningang sabi ni Pancho.

He was pleased. Gboi felt like in control. A triumphant smile broke his lips. He kissed him again while stroking his hardness. Then he moved down again and gave him the best head he'll ever receive in his entire life.

PANCHO felt like he died when Gboi's mouth enveloped his shaft. Hindi siya makapaniwala sa nararamdamang sensasyon. All of his previous head from different sex partners failed in comparison. Gboi might be an expert in that department. Gboi licked his balls and sucked it. Napakapit siya sa kinauupuan. Para siyang pinangangapusan ng hininga. 

Ibinalik nito ang pagdila sa kahabaan ng kanyang sandata. It looked like a hard thing to do because he was well-endowed. Ngunit parang balewala lang ito kay Gboi. Napasinghap siya ng maramdaman niyang ipinasok nito ng buong-buo sa bibig nito ang kanyang kaselanan. Napa-ungol siya ng malakas. It was a good thing na malayo ang mga kapit-bahay nila at wala ang Tatay Ben niya sa bahay.

He didn't know what went to him that lead to them to the current situation. He just felt like he's lost whenever he kiss Gboi. Isinagad ulit nito ang pagsubo at lalo siyang napaliyad sa sarap. He was effortless. He had to give him that. Naliliyo siya sa sarap. Itinaas ni Gboi ang hita niya at ipinatong ang mga paa niya sa balikat nito. 

Nagtaka man ay nawala na iyon when he felt his balls inside his wet and warm mouth. He squirmed. He wreathed. At lahat ng iyon ay dahil sa sensasyon na ipinapadama sa kanya nito. He paid homage to his dick like no one ever did. Ang akala niya ay naabot na niya ang pinakamasarap na maaring iparanas sa kanya ni Gboi when he felt his tongue in his ass. 

Napakislot siya sa sarap.He knew ahat it was called. He was giving him the best rimming. The best because no one has ever done that to him. He felt like exploding any moment. Hinawakan na niya ang balikat nito and kissed him full on his mouth. It didn't matter where it came from. Malinis naman siya. Hindi na rin niya inalintana pa ang anumang pandidiring maaring maramdaman. He's consumed by so much desire he couldn't see reason no more.

He guided Gboi again to his throbbing shaft. He continued licking and sucking it. Damn! He really is exploding. He grabbed his hair and heard him moan. He groaned as if hurt then mouth-fucked him. He thrust and thrust sa sobrang sarap. Nakita niyang halos mamuwalan na si Gboi but he didn't care, mukhang okay lang ito. He was looking at him intently and with so much desire that fueled hisalready burning soul.

He thust deeper. He heard him almost choke. He asked if he's okay and continued when he said he's fine. He thrust deeper again. Mahigpit ang pagkakahawak sa ulo ni Gboi and he exploded. He's cum spurted like fountain on Gboi's throat that he didn't give him a chance to pull his head back. He wanted him to taste him. As if by doing that he was already giving a part of him.

Hapong-hapo siya pagkatapos and laid his back to the sofa. Gboi is still sucking and swallowing his cum. He knew he was clean kaya wala itong dapat ipag-alala. It was the best head. Pawis na pawis na siya. That's when Gboi raised his head and gave him the most satisfied smile he had ever seen. His felt a strong pang of pain in his chest. He was suddenly confused. Tumabi sa kanya si Gboi at yumakap.

"That was great Pancho. You tasted sweet, It was the best head I ever did. But next time, I want you to participate more. I don't want to be exhausted while having sex because my partner is like a statue, Greek he may be." nakaniting sabi nito.

Itutuloy...

IDOL KO SI SIR 8 (BOOK 1)

By: Michael Juha

Matinding kaba nag naramdaman ko nung marinig sa bibig ni Ricky ang pangalan ni Sir James na syang sentro ng tinaguriang “mother of all scandals”.

“Hah! Panu nangyari yun? At anong ginawa nya? Sinong kasama nya?” ang taranta kong tanung kay Ricky.

“Hinay-hinay lang, pareng Carl. Kaw naman masyado kang excited. Heto, naka-kuha ako ng copy, mejo mainit-init pa. Dun tayo sa may likod ng campus at panuorin natin.”

Nung pini-play na ni Ricky ang video, si Sir James nga ang nandun. Sa bibig nya ay naglabas-masok ang ari ng isang lalaki, ang isang kamay nung lalaki pwersahang dumidiin sa ulo ni Sir James na kaitang-kita ang kalasingan. Pawang ibabang parte lang ng katawan nung lalaki ang nakikita sa video. Halos di ako makapaniwala sa nasaksihan. Yun din ang video clip na gagamitin ko sanang pang-blackmail kay Sir James.

“Shiiiittttt! Paano nangyaring nakalusot yun? Arrrggggghhh!” ang sigaw ng utak kong halos sasabog na sa naghalong inis, matinding takot at pagkalito.

“O, di ba si Sir James yan, klarong-klaro!” Napansin ni Ricky na mejo hindi ako mapakali. “Sandali, bakit para kang namumutla ha, Carl? May alam ka ba dito?”

“Wala ah! E, ngayon ko nga lang nakita yan e. Parang di naman si Sir yan!” Ang tangka ko sanang pagdepensa kay Sir, at pag-iwas na rin sa tanong nya.

“Ano ka? Kahit pagbalik-baliktarin mo pa yan, mukha talaga ni Sir James yan, walang duda. Kahit sino ang tatanungin mo, si Sir James yan. Ano, gusto mong itanong natin sa iba pang kaklase?”

“Wag na! Wag na!” ang mabilis kong tugon dala ng sobrang pagkatakot. “E, yang lalaki, sino naman daw?”

“Eh, maputi e. Ang iniisip ng lahat ay baka ito daw yung dating tsinitsismis nilang na-link kay Sir James, yung dating nagturo din dito na mestiso Chinese, Henry ang pangalan? O, ano, love mo pa rin ba yan?”

Agad-agad akong tumalikod upang bumalik sa apartment. Nagtaka si Ricky sa bigla kong pag-alis. Marahil inisip nya din na nasaktan lang ako. “Saan ka pupunta? May rehearsals pa tayo. Hoy, lalaki lang yan! Tangna… Carl! Magpapakamatay ka na naman ba?” ang may halong pang iinis na sigaw ni Ricky.

“Hindi. May papatayin akong tao!” sagot kung di malaman kung ano ang gagawin.

Biglang bawi naman si Ricky. “Ah… hindi ako yun. Biro lang yung sa akin, hehe. Ga graduate pa ako bukas no! Sige, good luck! Patayin mo sya ng maayos ha?”

Bumalik ako sa apartment at hinanap ang memory card kung saan natandaan kong naka store yung video clip na nalimutan ko na sa tagal at hindi ko rin pala nabura. Ang alam ko, nakasaksak iyon sa luma kong cp. Nung tingnan ko ang cp wala na doon ang memory card. Naalala kong huling pinaayos yung lumang cp na iyon at malamang na tinanggal yung memory card at nalimutang ibalik. At nung mapansing may lamang scandal material, kinopya na at ibinenta sa mga intrigerong gutom sa tsismis.

Bigla akong nanlumo, pinagpapawisan at pakiwari koy umiikot ang paligid sa sobrang inis at galit sa sariling kapalpakan habang awa at pagkahabag naman ang nadarama para kay Sir James. Iniisip kong puntahan ang shop at kumprontahin ang may-ari subalit nangibabaw ang takot na baka lalong lalaki ang issue at mapagdudahan nilang ako ang lalaking nasa video. “Malamang di na nila natatandaan kung sino ang may ari nung memory card na iyon dahil sa tagal na nun” sa isip isip ko lang.

Agad akong bumalik ng campus at hinanap si Sir James. Ngunit hindi pa raw nakapagreport sa office sa araw na iyon. Tinanong ko na rin pati ang gwardiya at lahat sila nagsabi na hindi pa raw pumasok ng school si Sir James.

Pinuntahan ko ang flat nya. Kumatok ako at nabigla nung nandun lang pala sya, naka t-shirt at shorts, nagligpit ng mga gamit na para bang aalis na at sa tingin koy wala nang balak magreport pa sa work.

“James... ba’t hindi ka pumasok?”

Binitiwan lang nya ang isang pilit na ngiti, “Tinanggal na ako sa work, Carl. Kahapon ko natanggap ang notice at ang effectivity ay ngayon. At siguro naman ay alam mo na rin ang dahilan.”

Nanginginig ako sa magkahalong sobrang pagkadismaya at awa sa kanya sa narinig. “Oo alam ko yung sa tape. At bakit ang bilis naman nilang maghusga? Ni hindi man lang nila pinatapos ang closing ng school period o graduation man lang? It’s unfair!” sigaw kong pagrerebelde sa naging decision ng school.

“Wala tayong magawa, Carl, ganyan sila kahigpit...” Napahinto si Sir James na parang pigil ang sariling ilabas ang naramdaman. “Pero, ok lang. I have accepted it dahil totoo naman eh. Yesterday I was invited by the school director to her office and she asked me just one question – whether it was me in the video or not.”

“And you admitted it?”

“Yes, Carl... yes.” Ang mapagkumbaba at walang pagdadalawang isip na sagot nya.

“Di ba walang due process ang daliang pagtanggal nila sa iyo?”

“Mabuti na rin ang ganun, Carl. Prolonging the process could be tormenting; investigations will be made and things could get out of hand.” Tumingin sya sa kain “At pati ikaw, madamay. I believe that the management did a good job in addressing the case. They acted swiftly, I was spared from extreme embarrassment and the agony of facing a series of panel interrogations, and the school was spared too from being dragged down further into the mud. Kumbaga, they cut, and cut it clean.”

“Hindi ka man lang at least nag explain sa side mo?”

“What for...? And besides, there’s nothing to explain, Carl. I accepted responsibility and that’s it. May ginawa o nagawa akong mali, hindi ko itinatwa yun and I acknowledged my mistakes. Masakit, pero you reap what you sow, diba? Sabi ng iba, it’s karma. And I believe it. I deserve the punishment. At harapin ko ang punishment na iyan ng buong tapang dahil it’s what makes me a man. At dapat kong paninindigan ang pagharap sa consequence. Importante yun para sa akin. Kapag ang isang tao ay walang paninidigan, o kayay tinatakbuhan ang responsibility sa mga maling nagawa, balewala na rin ang pagkatao nya. Gaano man ka hirap o kasakit ang punishment sa ngawang pagkakamali basta pinanindigan ang pagharap nito, buo pa rin ang pagkatao ng isang tao at hindi mawawala ang respeto nya sa sarili at ng ibang tao sa kanya. It hurts, of course and it requires a great amount of courage and fortitude but ganun talaga, ‘truth sometimes hurts’. Magpakalalaki ka lang. And for me, I would rather look at the bright side. And it’s that the truth will set me free. At least nabayaran ko na ang pagkakasala ko at maluwag ang kalooban. At...” sabay hawak nya ng balikat ko “kagaya mo, isasara ko na rin ang kabanata ng buhay ko sa school na to, babangon muli, at bubuksan ang panibagong yugto ng hamon at pagsubok.”

Malalim ang mga katagang binitiwan ni Sir James. At nararamdaman ko rin ang iba pa nyang saloobin lalo na sa sinabi nyang panibagong hamon dahil sa nasa ganung sitwasyon din ako at ganun ang nadarama. Ang kaibahan lang siguro sa akin ay ang haharap ako sa panibagong pagsubok na puno ng pag aalinlangan at takot. Lalo akong humanga sa ipinamalas na tapang ni Sir James at sa paninindigan nya. Ang pagdepensa at pag protekta nya sa akin at ang positibo nyang pananaw sa kabila ng matinding daguk na kinakaharap.

“Napakabuti niya. Hanggang sa huli, kapakanan pa rin ng ibang tao ang iniisip. Ako kaya... kaya ko kayang pantayan ang paninidigan nya; ang tanggapin ang pagkakamali at harapin ang kaakibat na ‘punishment’? Paanu ko kaya maramdaman ang sinasabi nyang ‘the truth will set you free’?” Ito ang matinding mga katanungang nagpaantig sa puso at isipan ko.

Hindi ko na magawa pang magsalita. Nilapitan ko si Sir James, niyakap ng mahigpit at humagulgol na parang bata. “James, patawarin mo ako, patawarin mo ako. Hindi ko alam kung paano ako makaganti sa kabutihan mo. Utang ko sa iyo ang lahat. Sa kabila ng mga kapalpakan ko, heto, ni hindi ka man lang nagpakita ng galit sa akin at bagkus, ikaw pa itong nagdurusa sa mga kasalanan ko.”

Hinaplos nya ang balikat ko. “Alam ko namang di mo sinadyang ikalat yung video clip e. Kaya walang dahilan para magalit ako sa iyo. Don’t cry over spilled milk; wala na tayong magagawa sa mga nangyari na. Ang magandang gawin na lang natin is to learn from this experience. Ang mga kamalian at sakit na dulot nun ay dapat kalimutan ngunit palaging tandaan ang mga naging leksyon nito sa buhay. Dahil jan sa mga pagkakamali natin tayo natututo, naging matatag. Higit sa lahat, naniwala ako na ang lahat ng mga pangyayari ay may dahilan...”

Tinitigan ko si Sir James. Binitawan nya ang isang ngiting animoy nang-aamo at bakas sa mukha ang katatagan, paninindigan at katapangan.

“Go Carl, hinihintay ka na sa rehearsals. Tomorrow is your big day. Enjoy it and make everyone proud of you. Kahit hindi ako makapunta, isipin mo palagi na ang mga ginagawa ko ay para sa iyo. And I am so proud of what you have achieved and made of yourself. Wag mo akong intindihin. Maaring naharap ako ngayong sa matinding pagsubok, ngunit tatayo ulit ako, mas determinado, mas matatag, at mas handang humarap sa mas malalaki pang pagsubok.”

Hinalikan ko ang isang pisngi ni Sir at dali-dali na akong bumalik ng school, mabigat ang damdamin ngunit baon-baon ang malalalim na aral na natututunan mula sa kanya.

Hindi na natuloy ang takda sana naming pagkikita ni Sir James sa gabi ng araw na iyon. Pinayuhan nya ako na mas makakabuti iyon para wag akong madamay at wag nang lalala pa ang issue lalo na kapag may nakakakitang pumunta ako sa flat nya. Kahit masakit sa kalooban at ang isip ay nag alinlangan, sinunod ko rin ang payo nya kahit sa kabila ng katotohanang maaring yun na ang huli naming pagkikita. Napag alaman ko na sa araw ng graduation ay aalis sya, hindi sinabi kung saan. Sa gabing iyon, hindi ako makatulog at si Sir James lang ang laman ng isip. Parang kumakawala ang puso ko at sumisigaw na puntahan sya at damayan. Ngunit nanaig din ang takot na baka hindi makatulong ang pagsuway ko sa payo nya, at lalong malagay kaming dalawa sa alanganin.

“Ano na kaya ang ginagawa nya ngayon? Paano kaya ako makabawi sa lahat ng ginawa nyang kabutihan? Kailan kaya kami magkikita muli?” Ito ang mga katanungang bumabagabag sa isipan.

Araw ng graduation, perfect ang lahat – program, set-up ng lugar, stage decorations at ang mga bulaklak na nagsilbing palamuti, backdrop, coordinations ng mga taong naka-assign sa iba’t-ibang kumite, atbp. Nandun din ang lahat ng mga teachers. Well, halos lahat. Sumipot lahat ang mga guests, ang mga madre sa congregation na may hawak ng school. Higit sa lahat, full force ang mga ga-graduate sampu ng kanilang mga magulang. Ramdam ko ang saya sa puso nilang lahat. At sigurado ako, proud na proud sila, pati na rin ang mga magulang nila.

Ngunit sa lahat gumraduate, ako ang pinakaproud, at ang mom ko ang pinaka-proud na magulang sa lahat. Nalala ko na simula pa nung bata, wala akong natatandaang achievement sa school kung hindi ang puro pagpapahirap sa kanya, pagpupunta nya sa guidance coucilor o sa principal dahil sa pambubugbog ko sa kaklase o sa iba’t-ibang mga kalokohang ginagawa. Alam ko, abot-langit ang kagalakang nadama ng mom ko sa sandaling iyon. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, nun ko lang sya nabigyan ng karangalan, at sulit naman. At dama ko yun sa mga nakakabinging palakpakan ng mga tao sa pagtawag na ng aking pangalan, “Mr. Carl Miller, Summa Cum Laude!” At paulit-ulit ko pang tinamasa yun sa pabalik-balik kong pag akyat ng stage upang tanggapin ang iba’t-iba pang awards. Pakiramdam ko, ako lang ang nag-iisang gumraduate dahil ang lahat ng atensyon ay nakatutok sa akin.

Nung magbigay ako ng speech, sinabi ko kung ano ang naramdaman sa mga sandaling iyon at ano ang mga dapat pang gawin naming mga graduates pagkatapos matanggap ang mga diploma. Binigyang inspirasyon ko silang lahat sa pag emphasize sa mga katagang “katatagan” “determinasyon” at mga “hamon” sa buhay.

Sa kalagitnaan ng speech, hindi ko maatim na hindi lingunin ang isang upuang nabakante sa side ng mga administrators. Napahinto ako sandali at tila isang sibat ang tumama sa puso nung bigla na lang nag-flash sa isipan ang nang-aamung ngiting huli kong nakita sa mukha ni Sir James. At ang nasambit na lang ng isip ko, “Sir, para sa iyo ang lahat ng ito; kung hindi dahil sa iyo, wala sana ako ngayon dito.” Naalala ko ang kabaitan nya, at ang paghihirap sa kaparusahang dapat ay ako ang umako at magdusa. Habang tinatamasa ko ang tagumapay, matinding dagok naman ang kanyang pinagdusahan.

Pilit kong nilabanan ang pagdaloy ng luha. Nag-crack ang boses ko habang ipinagpatuloy ang speech. Ang buong akala ng lahat ay nadala ako sa sobrang kaligayahan sa nakamit na tagumpay. Nung matapos na ang talumpati ko, nakakabingi ang palakpak ng mga tao.

Nakababa na ako ng dalawang baitang sa hagdanan ng stage pabalik na sana ng upuan nung tila hinila ako ng mga sariling paa upang bumalik ulit sa podium. Nagtaka ang lahat sa bigla kong pagharap muli sa mikropono.

“A...” Ang nasambit ko lang, di malaman kung panu simulan habang ramdam ko ang malakas na kabog ng dibdib, nag-aatubili kung itutuloy pa ang pagsasalita o hindi na lang, lalo na nung makita ang audience na dahil sa hindi inaasahang pagbalik sa podium, lahat sila ay nakatutok, excited sa kung ano man yung importante ko pang sabihin.

Nakakabingi ang katahimikan. Sumiksik sa isipan ko ang mga katagang binitiwan ni sir James, “Kapag ang isang tao ay walang panindigan, o kaya’y tinatakbuhan ang responsibility sa maling nagawa, balewala na rin ang pagkatao nya.”

“I just would like to add a few words. I haven’t prepared this one but something in my heart tells me that I must share this...”

Huminto ako ng sandali, nag-isip kung ano ang isusunod.

“Everyone knows that I came from the big city. I grew up there and was used to the ways of hustles and bustles. Since I can remember, I have always been a huge headache to my mom and to everyone in every school I enrolled in. I was stubborn and stupid and carefree and misbehaved. I was hooked in cigarettes, alcohol, and drugs. I experienced getting jailed and kicked out from school several times... I was practically a lost person. Because of that, Mom decided to transfer me here, ‘for a change’ she said, although at the backseat of my mind I knew that it was for something else. And this something else was to change me for the better. This change I called ‘rehabilitation.’”

Tawanan ang audience sa term na ginamit ko, at yung iba ay napatingin sa mom ko na natawa na rin.

“From the very first day of my stay in this school, I never really believed that there was any difference; and neither did I believe that the nuns or any teacher in this school could deliver the ‘change’ that my mom wanted in me. In fact, when I saw the idyllic campus for the first time, my mind screamed that the place was so good I could organize a gangster or some kind of a mafia with me as the boss and the nuns as the mafiosos.”

Tawanan, palakpakan ang lahat.

“You can just imagine how hopeless my case was. I believed that everything in this world has its corresponding price; money that is, just like the shoes that are being displayed in supermarket stalls. And every single one of us has our own asking price too, just waiting to be named. So whatever Carl wants, Carl gets. At least, that’s how I looked at life. But... all that changed when –”

Napahinto ako sa pag aanticipate sa maaring reaction nila sa susunod kong sasabihin.

“I met Mr. James Cruz, my professor in Sociology.” Ang dugtong kong nag-crack na ang boses at pilit nilabanan ang tuloy-tuloy na pagdaloy ng emosyon.

(Itutuloy)